Wrzód weneryczny

Ryzyko zachorowania na wrzód weneryczny w krajach rozwiniętych jest stosunkowo niewielkie, ale nie należy go lekceważyć. Zarażenie zwiększa prawdopodobieństwo wniknięcia do organizmu wirusa HIV oraz prowadzi do innych niebezpiecznych dla zdrowia powikłań.

Wrzód weneryczny, zwany także wrzodem miękkim, jest chorobą weneryczną wywoływaną przez pałeczki Haemophilus ducreyi. Najwięcej przypadków zachorowań odnotowuje się w gorącej strefie klimatycznej Ameryki Środkowej, Afryki i Azji Południowo-Wschodniej. W krajach rozwiniętych choroba występuje rzadko, zwykle u osób powracających z tropików, które miały tam kontakty seksualne.

Przyczyny zakażenia

Do zakażenia pałeczkami Haemophilus ducreyi dochodzi w wyniku kontaktów seksualnych z osobami zarażonymi. Dolegliwość najczęściej dotyka mężczyzn, którzy nie stosują prezerwatyw.

Objawy choroby

Okres wylęgania choroby wynosi od 3 do 7 dni - po tym czasie na narządach płciowych osoby zakażonej pojawia się zaczerwieniona grudka, która następnie przekształca się w krostę. Grudka przypomina ziarenko soczewicy otoczone czerwoną obwódką. Po upływie kilku dni krosta pęka, a w jej miejscu powstaje płytkie, bolesne owrzodzenie z wysiękiem ropnej wydzieliny. Brzegi owrzodzenia są nierówne i lekko uniesione. W okolicy pierwszej zmiany powstają kolejne bolesne wrzody, którym może towarzyszyć powiększenie węzłów chłonnych pachwinowych.

U mężczyzn wrzód weneryczny najczęściej występuje na żołędziu, napletku i wędzidełku. U kobiet zazwyczaj pojawia się on na wargach sromowych, łechtaczce, szyjce macicy, zewnętrznej części cewki moczowej i w okolicach odbytu. Zmiany skórne mogą także niekiedy rozwinąć się na udach, piersiach i palcach rąk.

Diagnostyka wrzodu wenerycznego

Badanie polega na przeprowadzeniu wywiadu, podczas którego wenerolog stwierdza czy istnieją podstawy do podejrzenia wrzodu wenerycznego. Następnie pobiera się materiał (wycinek) w celu przeprowadzenia laboratoryjnej identyfikacji bakterii. Jeżeli badania wykażą obecność pałeczek Haemophilus ducrey, przeprowadza się także badanie na obecność wirusa HIV (w przypadku ujemnego wyniku zaleca się powtórzenie badania po upływie 3 miesięcy).

Leczenie wrzodu wenerycznego

Wrzód weneryczny leczy się antybiotykami – najczęściej wykorzystywane są ampicylina, sulfonamidy i tetracykliny. Dolegliwości związane z wrzodem wenerycznym ustępują po ok. 3 dniach od rozpoczęcia terapii, natomiast zmiany skórne mogą utrzymywać się do 2 tygodni (w zależności od wielkości owrzodzeń).

Powiększenie węzłów chłonnych utrzymuje się dłużej, a w niektórych przypadkach konieczne jest ich nacięcie lub odessanie treści. Jeżeli doszło do powstania rozległych owrzodzeń, a leczenie podjęto w zaawansowanym stadium choroby, po wygojeniu zmiany może pozostać blizna.

Terapii antybiotykowej muszą zostać także poddani wszyscy partnerzy seksualni, którzy utrzymywali kontakty płciowe z zarażoną osobą w okresie 10 dni przed wystąpieniem objawów. Podjęcie leczenia jest konieczne także wówczas, gdy nie wystąpiły żadne objawy choroby.

Powikłania

Niepodjęcie leczenia wrzodu wenerycznego może prowadzić do wystąpienia poważnych powikłań. Możliwymi komplikacjami zdrowotnymi u mężczyzn jest stulejka oraz powstanie przetok cewkowych. Rozwój choroby u kobiet może natomiast doprowadzić do powstania przetok łączących kanał pochwy ze światłem odbytnicy. U pacjentów obu płci może dojść do owrzodzenia lokalnych węzłów chłonnych oraz wtórnego nadkażenia bakteryjnego.

Jak działa nasz serwis?
Krok 1 - Wybierasz lek
Krok 2 - Wypełniasz formularz medyczny
Krok 3 - Lekarz wystawia receptę
Krok 4 - Dostawa na drugi dzień roboczy
Darmowa dostawa