Kiła

bakteria kiły

Kiła (syfilis) jest zakaźną chorobą przenoszoną drogą płciową. Do zarażenia może również dojść przez krew oraz podczas ciąży, jeżeli matka jest zainfekowana (kiła wrodzona). Objawy choroby nie zawsze pozwalają na rozpoznanie, dlatego w diagnostyce kiły konieczne jest przeprowadzenie badań serologicznych. Wykrycie kiły we wczesnym stadium pozwala na szybkie i łatwe wyleczenie, natomiast nieleczona może doprowadzić do zgonu.

Według statystyk każdego roku liczba zachorowań na kiłę wzrasta o ok. 25 proc. Chorobę coraz częściej diagnozuje się u pacjentów z krajów wysoko rozwiniętych. Kiłę dzieli się na nabytą i wrodzoną - dziecko zaraża się w łonie matki, która nie podjęła leczenia lub nie stosowała się do zaleceń lekarza.

Kiła nabyta - przyczyny i drogi zakażenia

Kiłę wywołuje bakteria krętka białego (Treponema pallidum), która u osoby zarażonej występuje w wydzielinie błony śluzowej jamy ustnej, sromu oraz skórze narządów płciowych i odbytu. Choroba przenosi się przez kontakt z uszkodzoną skórą lub nieuszkodzoną błoną śluzową - bakteria namnaża się w miejscu, w którym doszło do zakażenia, a następnie rozprzestrzenia w organizmie z krwią i limfą.

Kiła zaliczana jest do chorób wenerycznych, gdyż najczęściej do zakażenia dochodzi poprzez kontakty płciowe oraz przez kontakt z wydzielinami np. podczas pocałunku, ryzyko zakażenia przez krew jest ograniczone, ponieważ krew każdego dawcy bada się w kierunku zarażenia bakterią krętka białego.

Zagrożenie zakażenia kiłą nie występuje w codziennych kontaktach z osobą chorą - choroby nie nabywa się przez korzystanie z tych samych przedmiotów, podanie ręki czy drogą kropelkową.

Kiła wrodzona - zakażenie i objawy

Kiła wrodzona dotyczy noworodków zarażonych w łonie kobiety. Największe ryzyko zakażenia płodu występuje u kobiet chorych na kiłę pierwszego okresu, podjęcie leczenia matki przed 16 tygodniem ciąży pozwala zapobiec zakażeniu płodu, natomiast brak leczenia w 40 proc. przypadków prowadzi do poronienia lub urodzenia martwego dziecka.

Żywe urodzenie często następuje przedwcześnie, a dziecko posiada cechy kiły wrodzonej. U noworodka występują typowe objawy kiły (plamy lub grudki na skórze, pęcherze wypełnione płynem surowiczym na dłoniach i stopach, zmiany na błonach śluzowych nosa i jamy ustnej). Kiła wrodzona może powodować trwałe uszkodzenia narządów wewnętrznych, nie-leczona może doprowadzić do śródmiąższowego zapalenia rogówki, głuchoty czy chorób stawów.

Objawy kiły nabytej

Nieleczona kiła przechodzi przez trzy etapy (okresy) oraz stan tzw. kiły utajonej, kiedy nie daje wyraźnych objawów. W każdym okresie objawy kiły zmieniają się i wzrasta ryzyko wystąpienia powikłań.

Kiła pierwszego okresu: ujawnia się po ok. 2-3 tygodniach od zakażenia, objawia się powstaniem bezbolesnych owrzodzeń w miejscu zakażenia (najczęściej błonie śluzowej narządów płciowych lub skórze), dochodzi do powiększenia węzłów chłonnych usytuowanych najbliżej zakażenia, objawy ustępują samoistnie.

Kiła drugiego okresu: ujawnia się po ok. 9-15 tygodniach od zakażenia, objawia się drobną wysypką występującą na całym ciele (tzw. kiła wtórna), chory może odczuwać osłabienie, ból głowy i gardła pojawia się gorączka, objawy mogą ustąpić samoistnie, co nie oznacza wyleczenia, ale przejście kiły w stan utajenia.

Kiła utajona: rozpoczyna się po ok. 2 latach od zakażenia, w tym czasie bakteria może umiejscawiać się w ośrodkowym układzie nerwowym i narządach wewnętrznych, okresowo na ciele może pojawiać się wysypka.

Kiła trzeciego okresu: objawy pojawiają się po kilku, a nawet kilkunastu latach od zakażenia na skórze, pojawiają się tzw. kilaki – układające się promieniście lub łukowo guzy, które występują na skórze i narządach wewnętrznych, kiła w trzecim okresie atakuje układ nerwowy, może doprowadzić do kiłowego zapalenia opon mózgowych, udaru mózgu oraz zmian neurologicznych.

Diagnostyka i leczenie kiły

Objawy kiły nie są jednoznaczne, dlatego w celu przeprowadzenia prawidłowej diagnozy wykonuje się badanie serologiczne krwi na odczyn USR, FTA, TPHA i VDRL. Oprócz tego ba-daniu pod kątem obecności krętków bladych poddaje się wydzielinę z narządów płciowych. Profilaktyczne badania w kierunku kiły wykonuje się u wszystkich kobiet ciężarnych.

Wczesne rozpoczęcie leczenia pozwala na całkowite wyleczenie i uniknięcie powikłań kiły. Im później rozpoczęta zostanie terapia, tym większe ryzyko wystąpienia nieodwracalnych uszkodzeń narządów wewnętrznych. Leczeniu powinna poddać się zarówno osoba chora, jak również jej parter/partnerka.

W terapii kiły stosuje się penicyliny, cefalosporyny i tetracykliny. W ciągu kilku godzin po podaniu pierwszej dawki leku u pacjenta może wystąpić gorączka. Kuracja trwa ok 20-30 dni (w zależności od zaawansowania choroby) w jej trakcie należy unikać kontaktów seksualnych.

Po zakończeniu leczenia wykonuje się kontrolne badania serologiczne krwi. Należy pamiętać, że na kiłę można chorować wielokrotnie.

Wszystkie osoby, które podejrzewają u siebie zakażenie kiłą, powinny jak najszybciej udać się do lekarza. Nasza klinika nie oferuje leczenia w przypadku tej choroby, gdyż wymagane są dokładne badania i odpowiedni dobór leków.

Powikłania

Nieleczona kiła stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego. W stadium zaawansowanym może doprowadzić do trwałych uszkodzeń układu nerwowego i narządów wewnętrznych – nerek wątroby, serca, kości i stawów. Kiła może także doprowadzić do po-rażenia kończyn, chorób układu sercowo-naczyniowego oraz bezpłodności. Kiła u kobiet w ciąży grozi poronieniem, urodzeniem martwego płodu oraz kiłą wtórną u noworodka.

Jak działa nasz serwis?
Krok 1 - Wybierasz lek
Krok 2 - Wypełniasz formularz medyczny
Krok 3 - Lekarz wystawia receptę
Krok 4 - Dostawa na drugi dzień roboczy
Darmowa dostawa